Deszcz

  

Deszcz pada i dzwoni

o szyby jesienią,

jak odgłos muzyki

granej przez Jankiela.

Pogłosy, jęczenia

na strunach cymbałów,

wielkimi kroplami

niosą szczęk kindżału.

Dźwięczące akordy

zakłóca zgrzytami,

tłukąc się o rynny

brzęczy janczarami.

 I dudni o dachy

lekko, głośno, cicho,

rozmywa marzenia

niosąc losu chichot.

Bębniąc w okiennice

łka, rozpaczą trąca,

huczy, stuka, szumem

spokój ludziom zmąca.