Deszcz

  

Deszcz pada i dzwoni

o szyby jesienią,

jak odgłos muzyki

granej przez Jankiela.

Pogłosy, jęczenia

na strunach cymbałów,

wielkimi kroplami

niosą szczęk kindżału.

Dźwięczące akordy

zakłóca zgrzytami,

tłukąc się o rynny

brzęczy janczarami.

 I dudni o dachy

lekko, głośno, cicho,

rozmywa marzenia

niosąc losu chichot.

Bębniąc w okiennice

łka, rozpaczą trąca,

huczy, stuka, szumem

spokój ludziom zmąca.

Zbyt daleko

              

 

 

 

 

 

 

                                                              Jestem za daleko,
                                                              byś mógł dotknąć mojej
                                                              dłoni i powiedzieć dziękuję
                                                              za wszystko co zrobiłam,
                                                              by usłyszeć wołanie
                                                              cichym, zmęczonym głosem
                                                              w krystalicznym powietrzu
                                                              kołującym wśród komarów.

                                                              Jestem za daleko,
                                                              by mi podarować liście
                                                              mieniące się dźwiękami
                                                              rudej jesieni,
                                                              by cieszyć się jak zawsze
                                                              iskrą przekazywanej
                                                              otuchy i nadziei
                                                              na nadchodzący czas.

                                                              Jestem zbyt daleko,
                                                              by mnie odwiedzić nocą
                                                              skradając się cichutko do
                                                              krwawiącego serca,
                                                              aby zobaczyć jak dzielnie
                                                              walczę z przeciwnościami
                                                              tego, co mi los daje
                                                              każdego dnia.

                                                              Czas powoli się skraca,
                                                              czuję to duszą
                                                              błądzącą pośród gwiazd
                                                              w pokornej samotności,
                                                              jeszcze trochę poczekaj,
                                                              muszę dotrwać do końca
                                                              zarośniętej piołunem drogi
                                                              mojego życia.

            

Bez prawa do istnienia

Bez prawa do istnienia

 

siedzę w fotelu patrzę na  zegarek

cichutki tykot i drganie wskazówek

sekundy szybko   do celu zmierzają

przez Bramę Isztar do wielkiej krainy

 

świątyni życia  nie zawsze błogiego

co przed oczami jawi gobeliny

utkane chamstwem  symfonią  bluźnierstwa

w tłumie miernoty i draństwa podłego

 

To walka szczurów dominuje wszędzie

także w przyszłości do końca istnienia

kindżałem mroczny żniwiarz  pobrzękuje

lekceważeniem  zabije  każdego

 

Wysokie stołki  prawdą przemawiają

zamknięte usta  lojalnością mówią

kto się sprzeciwi przed oblicze kata

aż łeb odskoczy i przeciwnik skona.

 

 

 

ONA

             

        Ona

 

Mglista, utytłana w błocie

błądząca w mrokach przeszłości

tętniąca cudzą boleścią

jesienną głębią szumiąca

otwiera wieczną przepaść

splamioną klątwą zdradzieckiej

nienawiści do człowieka.